Verhuisd van stad naar natuur

Foto van ons nieuwe huis

Onze planning voor de maand januari was het nieuwe jaar af te trappen met een schoonmaak en herstel. We hadden in gedachten om het gebouw van YWAM Carioca op te knappen en schoon te maken.

Lucas zijn schouder schiet echter al meerdere jaren herhaaldelijk uit de kom en hierdoor had hij constante pijn. Bijna dagelijks hadden we hiervoor dokters afspraken, wat erg prijzig werd door alle busritten. We beseften ons dat het de beste keuze was om de basis te verlaten, en in het huis van Lucas zijn ouders te verblijven. Dit is namelijk dichtbij de dokterskliniek.

Het is een wonder dat we een arts mochten bezoeken die binnen een paar dagen een operatie wilde uitvoeren. Na de operatie en  een verplichte vijf dagen rust, mochten we verhuizen op de avond van dag vijf naar Porto Velho. Dit was bijzonder aangezien wij onze vliegtickets al geboekt hadden voor een wonderbaarlijk goedkope prijs. Hoe alles dan ook precies als puzzelstukjes in elkaar paste, kon niets anders zijn dan Gods planning en leiding!

Foto van het ziekenhuisbed van Lucas

Het was fijn tijdens het het proces van de doktersbezoeken en de operatie, in Lucas zijn ouderlijk huis te verblijven. Het was een gezegende tijd, zowel voor ons als voor de ouders van Lucas. Lucas werkt al een aantal jaren in de zending, maar hij is altijd in de favela’s van Rio de Janeiro gebleven. Hier was het mogelijk elkaar op te zoeken met de bus of auto.

Nu wij zijn verhuisd naar Porto Velho, is dit eigenlijk net zoiets als het land verlaten. Van Rio de Janeiro de grote stad, naar het groene Amazonegebied. Een bezoekje zal niet meer zo gemakkelijk gaan; Het is nu een 4,5 uur durende vliegreis. Het was dus een mooi cadeautje dat zijn ouders in deze spannende tijd van de operatie, zo voor de verhuizing, ouderlijke zorg konden geven.

Voor de vliegreis was ik best zenuwachtig: Lucas met een pas geopereerde schouder. Zijn arm  in een mitella, omdat hij zijn schouder absoluut niet mag gebruiken drie weken. Vliegvelden en vliegtuigen zijn altijd vol met onoplettende en gehaaste mensen, mijn hoofd zat vol met mogelijke ongelukken die konden gebeuren. Lucas, daarentegen, was erg kalm. “We gaan gewoon als laatste in en uit het vliegtuig en dan kan er niets gebeuren”. Zo kalm als Lucas dit zei, zo soepel verliep de reis dan ook. Zonder enige problemen kwamen we rond middernacht aan in Porto Velho, waar wij opgehaald zouden worden door iemand van de basis.

Er was echter niemand te zien, waardoor Lucas tegen mij zei: “Bereidt je hart en jezelf voor dat wij mogelijk vannacht op het vliegveld zullen moeten slapen.” 

In een van de wachtruimtes in de vertrekhal hadden we een plekje gemaakt. Het zag er erg comfortabel en knus uit: tussen onze bagagekarretjes en wat banken hadden we onze slaapzakken uitgerold met daarin onze eigen zachte kussens. Vroeg in de ochtend werden we wakker gebeld door de leidster van de basis: ze was ontdaan van de nogal onbegrijpelijke situatie dat wij nog op het vliegveld waren. Haar echtgenoot kwam per direct naar het vliegveld om ons op te pikken. 

Foto van de plek waar Lucas en Christa op het vliegveld hebben geslapen

De eerste avond na onze aankomst was de wekelijkse dienst. Prachtig om verschillende getuigenissen te mogen horen vanuit verschillende stammen. Deze stammen bezoeken de basis om de Bijbel te vertalen naar hun eigen dialect. De volgende ochtend na het ontbijt liepen we met velen een stukje van de de natuur in wat de basis toebehoort. We kwamen aan bij een prachtig klein stervormig meer, het water was als een spiegel en het was omringt door verschillende tinten en geuren groen. In het Portugees en eigen dialect werd er gelezen uit de Bijbel over de doop van Jezus. Waarop we getuigen mochten zijn van de doop van drie mensen vanuit een van de stammen  in het meer. Aansluitend werd God geprezen door een vrouwenstem, gevolgd door kinderstemmen, die zongen in eigen dialect. Het was zo simpel, puur en prachtig.

Foto van het groene meer waarin gedoopt werd

Foto van de doop in het groene meer

Tijdelijk verbleven wij in het zogenaamde “hotel” van de basis. Dit was ergens wel fijn; we mochten starten in dezelfde kamer waar wij twee maanden geleden ook al verbleven op onze doorreis naar Labrea. De basis heeft ons een huisje (lees: een chalet) geschonken, waarin wij mogen verblijven. Opnieuw zegent God ons rijkelijk met het geven van een thuis, een plek waar waar wij familie kunnen zijn en in rust kunnen studeren.

Het huisje is wat oud en voor langere tijd leegstaand geweest, waardoor wij in onze vrije uren tussendoor het huisje zullen schilderen en opknappen. Deze week zal ook de Portugese cursus starten: dagelijks drie uren studeren in de middag.

In de ochtenden help ik mee in de keuken om te koken voor medewerkers en studenten aanwezig op de basis: vrouwen in de keuken: waar anders worden er meer gesprekken gevoerd?  Hierdoor mag ik werken en leren tegelijkertijd.

Lucas is gevraagd om een jongen vanuit een indiaanse stam te helpen met zijn schoolwerk. Aangezien Lucas de opleiding tot leraar wiskunde bijna heeft afgerond, kan hij tot grote zegen zijn voor deze jongen zowel als hulp in zijn schoolwerk als een mannelijke aanwezigheid in zijn leven.

We zijn allebei erg enthousiast over de manier waarop we onze hobby’s en kwaliteiten kunnen inzetten en hierin mogen groeien in ons nieuwe thuis.

Liefs en blessings, 
Christa en Lucas

2018: een jaar van voorbereiden & training.

Wat is het een mooi en bijzonder jaar vol zegeningen geweest;
De inzegening van ons huwelijk mogen vieren, en werden we gezegend met een veilig knus huisje in de favela Parada de Lucas. Hier mochten wij de Bijbel bestuderen met jong en oud: lesgeven in kerken, bij mensen thuis en wij mochten genieten van de kinderen tijdens de activiteiten op de basis. 
Tijdens onze zendingsreis naar de Amazone hebben we de Bijbel uit mogen leggen met de inductieve studie methode. Hier heeft God in Lucas’ en mijn hart bevestigd dat dit onze roeping is.Zoals u wellicht kunt begrijpen, kunnen wij hier niet zomaar heen gaan. Om werkzaam te zijn als zendeling in de amazone, zullen we eerst onszelf voorbereiden met scholingen en een aantal praktische zaken. Hiervoor zullen wij in de eerste week van februari verhuizen naar de ywam basis in Porto Velho. “2018: een jaar van voorbereiden & training.” verder lezen

Reisverslag amazone

Meeleven & eerste indrukken
Voordat we de amazone ingingen, hadden wij eerst een dag les op de jocum basis in Porto Velho. Wat wij in drie maanden geleerd hebben tijdens de bijbelschool, dit in drie dagen simpel, duidelijk en practisch over te brengen..
Na een busreis van zes uur arriveerden wij op de jocum basis in Labrea, waarvandaan wij per boot de rivier af verder konden reizen. “Reisverslag amazone” verder lezen

Afronden en vertrek

Verhuizing
Na drie fijne maanden in ons eerste huisje, was de tijd aangebroken om te verhuizen. Momenteel verblijven Lucas en ik al weer ruim een week op een kamer op de basis. Wij zijn blij dat wij op dit moment geen kosten meer hebben aan de woning en wij nu onze reis naar en door de amazone kunnen bekostigen! Ook realiseren wij ons nu dat er een “werklast” van onze schouders afvalt, nu wij onze woning niet meer hoeven schoon te maken, aparte boodschappen doen etc. Het is fijn om zo even iets meer rust  en tijd voor elkaar te hebben voor de intense reis die er aan komt.
“Afronden en vertrek” verder lezen

Passie uitleven

Wennen
Het is stipt 07:15, vlug de slippertjes aan mijn voeten schuiven en de deur uit om naar de basis te gaan: REGEN!
Na een periode van warme dagen [denk aan 33 graden] was het heerlijk om weer eens met een parapluutje door een frisse regenbui te lopen. De straten die ineens een stuk minder druk zijn, laten de grauwe grijze lucht wel erg opvallen. Met het bereiden van de lunch vroeg Lucas mij om de aardappels te prakken en zo lekker een pannetje aardappelpuree te maken. Na ook het klaarmaken van een wit kooltje, zat ik op zo een typische hollandse regendag, genietend te smikkelen van een bord stamppot witte kool.. Dit zijn de momenten dat ik even Nederland als troost in me opneem..

Het is namelijk best wennen, getrouwd leven en ineens samen in een andere favela te wonen en werken. Begrijp mij niet verkeerd: ik voel mij enorm gezegend en op mijn plek! Het wennen aan het huwelijk [het vinden van balans tussen werk, studietijd, tijd samen en persoonlijke tijd] … “Passie uitleven” verder lezen

Verliefd, verloofd, getrouwd

Verliefd, verloofd, getrouwd
Wat een zenuwen had ik voor het wettelijk huwelijk, zo moest ik een a-4tje in het Portugees voorlezen om te ‘bewijzen’ dat ik de taal goed genoeg beheerste om te mogen trouwen. Na een kort schietgebedje kwamen de woorden zo uit mijn mond rollen, sneller dan dat ik de letters lezen kon. We mochten trouwen, wat een wonder!
Een kleine dertig minuten later liepen we met onze gelegaliseerde trouwakte naar de federale politie voor de volgende zenuwslopende fase: de aanvraag van mijn permanent visum. Met de benodigde documenten en mijn foto stonden Lucas en ik al vroeg in de ochtend in de rij om zeker te weten dat we aan de beurt zouden komen. Bij het inleveren van mijn documenten had ik eigenlijk niet verwacht dat ik zonder pardon een goedkeuringshandtekening kreeg en mijn permanent visum ontving. Dit voor mij was niet simpel weg een papiertje. Het was (opnieuw) een bevestiging van God die mij zeker liet weten dat ik op de juiste plek ben en de juiste stappen zet. Ja, ik lijk heel veel lef te hebben maar eigenlijk nog steeds een onzeker meisje die in alles de liefdevolle bevestiging van God zoekt.
“Verliefd, verloofd, getrouwd” verder lezen

De maaltijd

Zondag middag was ik op bezoek bij een mooi en groot gezin, om hier mee te mogen lunchen en de kinderen te mogen leren kennen. Tijdens het dekken van de tafel werd er een versierde envelop in mijn handen gedrukt, “voor u” zei de vrolijke stem van Serah.

Met koningsdag hadden Tamar, Serah, Micha en Cas hun eigen kraampje op de vrijmarkt in Lelystad. Zei hebben onder andere hun speelgoed en boekjes verkocht om een deel van de opbrengst te gebruiken voor de (straat-)kinderen in de sloppenwijk van Rio de Janeiro. Op 30 mei zal ik terug zijn in de kinder opvang van Borel en hier kijken wat nodig is om hun eigen project te verwezenlijken. Zelf dachten ze aan speelgoed of voorlees Bijbels. Bijzonder mooi om te ervaren hoe deze kinderen iets willen doen voor de (straat-)kinderen van Rio de Janeiro!

“De maaltijd” verder lezen

Van harte uitgenodigd

Het is nog best vroeg op deze koude zaterdag ochtend. Met een zachte tinteling warmen mijn handen op aan het bekertje warme koffie dat ik stevig vasthoud. Ik geniet altijd zo van de treinreis Almere – Lelystad; de Oostvaardersplassen is een prachtig uitzicht; zeker met die fantastische frisse ochtendzon.  Al mijn gedachten en zorgen worden hier even op pauze gezet.  Gewoon even stilstaan bij dit wonderlijke uitzicht. “Van harte uitgenodigd” verder lezen

Alsof ze het ruiken..

Het was alsof ik in een sleur terecht was gekomen. Verdoofd en vermoeid kwam ik weer mijn bed uit, klaarmaken om weer naar het werk te gaan. Op de fiets genoot ik van de eenden die hun ochtendpret hebben in de sloot, gemixt met het achtergrond geluid van de vogels die vrolijk fluiten in de bomen: het voorjaar is weer op komst. De knoppen groeien alweer aan de bomen, en nog even en alles kleurt weer mooi groen. Tijdens deze blijde gedachten en het vertrouwen in God dat Hij heel de schepping wel regelt zoals het altijd gaat, kwam er een schuldgevoel zomaar even naar boven opborrelen..
“Is dit écht wat U van mij wilt God? Ben ik wel echt bezig, zoals U graag zou zien dat ik bezig ben?”
“Alsof ze het ruiken..” verder lezen